Ράνια Νομικού
Human Resources Manager
Πες μας λίγα λόγια για σένα.
Είμαι η Ράνια και εργάζομαι ως Human Resources Manager σε μεγάλη ελληνική εταιρεία στον κλάδο FMCG. Τα τελευταία χρόνια ασχολούμαι με το Τρίαθλο σε ερασιτεχνικό επίπεδο, με στόχο όμως να είμαι ανταγωνιστική και να ξεπερνάω τα όριά μου σε κάθε αγώνα. Είναι ο τρόπος μου να κρατώ ισορροπία ανάμεσα στην ένταση της καθημερινότητας και στην ανάγκη μου για κίνηση, πειθαρχία και ελευθερία. Από μικρή ήμουν μέσα στο νερό· ασχολήθηκα με τον πρωταθλητισμό στην κολύμβηση. Είμαι παιδί της θάλασσας, που άλλες φορές απολαμβάνω απλώς τη γαλήνη της, κι άλλες περιμένω να σηκώσει κύμα για να βγω με τη σανίδα μου και να κυνηγήσω λίγη ένταση. Παρ’ όλα αυτά, ποτέ δεν λέω όχι σε μια απόδραση στα βουνά. Εκεί βρίσκω ηρεμία, γεμίζω ενέργεια και θυμάμαι γιατί αγαπώ τη φύση. Και φυσικά, η μεγάλη μου αγάπη είναι τα σκυλάκια· υπάρχουν πάντα στη ζωή μου και μου θυμίζουν να χαίρομαι τις απλές στιγμές.
Γιατί σηκώθηκες ένα πρωί και άρχισες να τρέχεις;
Κάποια χρόνια πριν, συγκεκριμένα το 2019, παρακολουθώντας τον Μαραθώνιο της Αθήνας από την τηλεόραση, είπα στον εαυτό μου πως μακάρι κάποια στιγμή να καταφέρω να τον τερματίσω κι εγώ. Ήταν κάτι σαν υπόσχεση, χωρίς να έχω τότε καμία σχέση με το τρέξιμο. Και τελικά χρειάστηκε μόνο… να έρθει η εποχή του covid για να βγω σε δρόμους, γήπεδα και βουνά για τρέξιμο. Αμέτρητα χιλιόμετρα σε κρύο, βροχή, ζέστη, καύσωνα — ακόμα και στις διακοπές. Θυμάμαι τις καλημέρες και τις καληνύχτες με άγνωστους δρομείς και ποδηλάτες στο δρόμο — εκείνη τη σιωπηλή αλληλεγγύη που σου δίνει κουράγιο χωρίς να χρειαστούν λόγια. Δύο χρόνια μετά, βρέθηκα μέσα στο Καλλιμάρμαρο Στάδιο, να τερματίζω την Κλασική Διαδρομή. Και την επόμενη χρονιά, πάλι το ίδιο. Αυτό το συναίσθημα δε χορταίνεται μία φορά (υπόσχομαι να επιστρέψω στο μέλλον!). Ο Μαραθώνιος και όλο το ταξίδι μέχρι εκεί με έμαθαν να περνάω ώρες με τον εαυτό μου, να ακούω το σώμα και το μυαλό μου. Σήμερα, το τρέξιμο είναι πια κομμάτι της ζωής μου — όχι μόνο ως μέρος του τριάθλου, αλλά και σαν τρόπος έκφρασης, εκτόνωσης, συντροφικότητας και επαφής με το περιβάλλον γύρω μου.
Πόσο σημαντική είναι για σένα η συμμετοχή σε αγώνες και τι σου έχει προσφέρει;
Η συμμετοχή σε αγώνες για μένα είναι το αποτέλεσμα μιας ολόκληρης διαδρομής — όλων των πρωινών που σηκώθηκα να προπονηθώ (κι ας ήθελα πάρα πολύ να συνεχίσω να κοιμάμαι), των στιγμών που ξεπέρασα την κούραση ή τη φωνή που έλεγε “άστο σήμερα”. Κάθε αγώνας είναι μια υπενθύμιση του γιατί ξεκίνησα και του πόσο μακριά μπορώ να φτάσω όταν πιστεύω στον εαυτό μου. Μου έχει μάθει πειθαρχία, υπομονή, αλλά και σεβασμό προς το σώμα μου, προς τους γύρω μου, προς τη φύση. Είναι επίσης ένας τρόπος σύνδεσης με ανθρώπους που μοιράζονται το ίδιο πάθος και την ίδια “τρέλα”. Κάθε τερματισμός έχει τη δική του ιστορία και κάθε φορά νιώθω πως κερδίζω κάτι πολύ πιο ουσιαστικό από μία διάκριση ή ένα μετάλλιο.
Έχει “θηλυκότητα” το άθλημα που κάνεις; Και πού την εντοπίζεις;
Ναι, θεωρώ πως υπάρχει θηλυκότητα στο τρίαθλο. Τη νιώθω στην αντοχή και τη χάρη της κίνησης, είτε όταν κολυμπάω, είτε πάνω στο ποδήλατο, είτε στο τρέξιμο. Επίσης, μέσα από τη συνεχή φροντίδα του σώματος και της ψυχής που απαιτεί, γιατί με μαθαίνει να με ακούω και να με σέβομαι. Νιώθω πως συνδυάζω δύναμη, ανθεκτικότητα αλλά και αρμονία.
Ποιο είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο που έχεις ξεπεράσει στη ζωή σου;
Νομίζω το μεγαλύτερο εμπόδιο που έχω συναντήσει δεν ήταν ένα συγκεκριμένο γεγονός, αλλά μια διαδικασία: το να βρω ποιο είναι πραγματικά το επαγγελματικό περιβάλλον και ο ρόλος που μου ταιριάζει. Στον χώρο του HR, όπως και γενικότερα για πολλούς νέους επαγγελματίες, είναι δύσκολο να βρεις από την αρχή κάτι που να σε εκφράζει απόλυτα. Χρειάζεται χρόνος, εμπειρία, δοκιμές και κυρίως το θάρρος να παραδεχτείς πότε κάτι δεν σου ταιριάζει, να το αφήσεις πίσω και να προχωρήσεις. Πιστεύω πως τα εμπόδια έχουν αξία όταν τα βλέπουμε ως δοκιμασίες. Είναι ευκαιρίες να θέτουμε στόχους και να ονειρευόμαστε χωρίς να περιμένουμε τις ευνοϊκές συνθήκες — γιατί πολύ απλά δεν υπάρχουν!
Έχεις κάποιο ρούχο ή αξεσουάρ-φετίχ που φοράς στο τρέξιμο;
Ναι, τα λαστιχάκια των μαλλιών! Έχω σε πάρα πολλά χρώματα και μου αρέσει να τα ταιριάζω με τα ρούχα που φοράω κάθε φορά. Είναι μια μικρή λεπτομέρεια που με κάνει να νιώθω πιο χαρούμενη όταν τρέχω.
Ποια θεωρείς ότι είναι η πιο σημαντική πρόκληση που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες σήμερα;
Θεωρώ ότι η πιο σημαντική πρόκληση για τις γυναίκες σήμερα είναι η διαχείριση όλων των διαφορετικών ρόλων που καλούνται να παίξουν: επαγγελματικός, οικογενειακός, κοινωνικός, προσωπικός. Συχνά πρέπει να είμαστε ταυτόχρονα υποστηρικτικές, παραγωγικές, φροντιστικές και να βρίσκουμε χρόνο για τον εαυτό μας. Και αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο όσο ο χρόνος και η ενέργεια είναι περιορισμένα, ενώ οι προσδοκίες συχνά είναι υψηλές — είτε από την κοινωνία είτε από εμάς τις ίδιες. Παράλληλα, χρειάζεται να μάθουμε να θέτουμε προτεραιότητες, να βάζουμε όρια, να αναγνωρίζουμε τις δικές μας ανάγκες και να δημιουργούμε έναν τρόπο ζωής που μας επιτρέπει να εξελισσόμαστε σε όλους τους ρόλους που θέλουμε να υπηρετούμε. Η μεγαλύτερη πρόκληση είναι και η πιο δυνατή πηγή ανάπτυξης — αν μάθουμε να ισορροπούμε, να σεβόμαστε τις επιλογές μας και να προχωράμε με αυτοπεποίθηση.
Πες μας για μια γυναίκα που σε έχει εμπνεύσει.
Είναι πολλές οι γυναίκες που με εμπνέουν — κυρίως όσες καταφέρνουν να συνδυάζουν πολλούς τομείς της ζωής τους χωρίς να ξεχνούν ποιες είναι. Μια τέτοια γυναίκα είναι η Στεφανία Πολυχρονιάδη από το χώρο του τριάθλου. Η Στεφανία είναι μητέρα δύο παιδιών, εργαζόμενη και παράλληλα αθλήτρια υψηλού επιπέδου στον χώρο του τριάθλου. Μου θυμίζει ότι με πρόγραμμα, αφοσίωση και πίστη σε αυτό που αγαπάς, μπορείς να υπηρετείς τα όνειρά σου χωρίς να χάσεις τον εαυτό σου.
